سلام دستم خالی ودلم براست از این ننوشتن ها دوستان نگران وخودم بیشتر نگران قلمم. این مطلب را بهمن سال گذشته برای یکی از دوستانم نوشته بودم امروز به کار خودم امد فردا شاید به کار شما خدای ناکرده...

برای خوشبختی لطفا تعداد جامدادیهایتان رابشمرید

همیشه همینطور شروع میشود چشمهایم را میبندم وبعد سرزمینی است پر از گل وگیاه وخانه هایی با سقف های شیروانی رنگی  وبوی گردوی کال که همیشه از لابه لای درختان میان شهر میپیچد ورودخانه.رودخانه ای که ارام میرود بدون سراسیمگی وشتاب ومن که همیشه نشسته ام کنار رود با لباسهایی که هر چقدر هم رنگشان روشن باشد جلب نظر نمیکنند .کنارم  پر از کتاب است یا مینویسم ویا میخوانم. سالهاست اینها رویای قبل از خواب منند همیشه فکر میکنم به ادمی که باید باشم به ارزوهایی که باید میداشتم به رد پایم در این دنیا .از اول زندگی ام مرور میکنم تا همین جایی که الان هستم.بررسی ها همیشه از سالهای ابتدایی شروع میشود و ...یادم میاید سالهایی که مدرسه ابتدایی میرفتم مدتی دغدغه ام شده بود داشتن یک نوع جامدادی ولی به کسی نگفتم ان روزها انها  معروف بودند به جامدادی اهن ربایی . جامدادی چیزی شده بود در حد گنجه مادربزرگ .درحد یکی از کشوهای کمد که همیشه قفل بود وبعدها فهمیدم پر از کاغذ های اداری است نه چیز دیگر.بالاخره یک روز جامدادی به خانه امد درش را باز کردم ومدادهایم رابعد از این که تراشیدم ومرتب کردم داخلش چیدم پاکنم را به دیوار سیمانی کوچه کشیدم تا تمیز شود ولایق ارزوی جدید من .روز بعد توی مدرسه در کیفم را باز میکردم واز رنگ قرمز گلی وطرح نخراشیده  روی ان که چیزی بود شبیه بتمن حظ بردم.

برای دوستداران زبان انگلیسی

به مادربزرگ که مثل ظهر تابستان هنوز تشنه اش هستم....

که من

یک هفته ای میشود بوی کاغذ می اید. بوی پاکن بوی نمیکت های خط خطی دلم پاک کن میخواهد  پاکن های نرمی به رنگ سبز باطرح حیوانات مختلف پاکن هایی که دلم میخواست ریز ریزشان کنم وحظش را ببرم دلم دفتر هایم را میخواهد ،حسرت نوشتن با خودکار را ،دلهره های دیکته را ، میخواهم هنوز زنگ نخورده حاضر باشم برای دویدن به طرف در بزرگ مدرسه، میخواهم مدرسه باشد کلاس سوم ابتدایی نباشد خانم علیمددی معلم کلاس سوم نباشد سرش را از شلوغی کلاس بین دستهایش نگیرد وجیغ بکشد. که بعد تمام ادمهای بد خلق دنیا بعد این همه سال شبیه اوبشوند. که بدترین رنگ دنیا بشود  رنگ قهوه ای سوخته ی مانتوی او که بدترین روزهای بهشت مدرسه بشود سال سوم . دلم تمام سالهای مدرسه را میخواهد به جز آن سال . میخواهم کنار آبخوری مدرسه منتظر  باشم میخواهم مسایل ریاضی را پای تخته انقدر بنویسم وحل کنم که مانتوی سیاهم سفید بشود .به چقدر میتوانم روزهایی را بخرم که برای شستن دست ولباس گچی ام که پر از فرمولهای ریاضی بودوتمرینات زبان، به حیاط میرفتم و به سکوت ان حیاط بزرگ گوش میکردم، وقتی بچه ها نبودند وهر طور شده روزی یکبار این خلوت را تجربه میکردم .انقدر برایم شیرین بود که بعد از ان تمام وقت کلاس راسر شوق بودم. دلم حیاط ساکتی میخواهد میخواهم ذهن ام را بشویم....

سلام بعد چندی باز هم با یه کار قدیمی که امسال ویرایش شده...

من که هیچ وقت خودم نبوده ام

دنیا